اختراع

   اول صلام

    بچه که بودم، گاهی اوقات سرگرمی من این بود که یه شغل یا یه شخصیت مشخص رو تو ذهنم در نظر می گرفتم و زندگیشو بازی می کردم.

یادمه یه بار نقش یه پیرمرد روستایی رو گرفته بودم،، تو عالم خودم گندم می کاشتم و بعد یه مدت درو می کردم. گندمارو خشک می کردم، آرد می کردم، خمیر می کردم وبعد، توی یه تنور دستی کوچولو که با پشتی درستش کرده بودم، نون می پختم و می فروختم.

یه نیم ساعت بعدش کم کم خسته می شدم و با خودم فرض می کردم که یه دستگاهی هست که دونه دونه به گندما رسیدگی می کنه و بعد از درو، بسته بسته تحویل میده!!

بعد من گندمارو آرد می کردم و باهاشون نون می پختم و می فروختم،،
اونم خیلی دوندگی داشت، برای یه دونه نون ده بار از جام بلند می شدم و این ور و اون ور می رفتم و یه سری کارای احمقانه (یا شایدم اهمدانه) انجام می دادم تا آماده شه!

خسته شدم،، فرض کردم یه دستگاه هست که گندم درو شده رو تحویل می گیره و از طرف دیگه آرد آماده تحویل می ده!
کافی بود آرد رو با آب خمیر کنم و توی اون تنور دست ساز، نون بپزم.

اما بعد یه مدت، ورز دادن و وردنه کردن خمیر برام کسل کننده می شد و فرض می کردم، یه دستگاهی هست که می تونه آرد رو خمیر کنه و بعد از پخت، نون آماده تحویل بده!!

خلاسه، کار من این شده بود که یه نون فرضی رو از اینجا بردارم و بذارم یه وجب اون طرف تر!  بعد، از یه مشتری فرضی یه پول فرضی بگیرم و پاسخگوی فرضی مشتری فرضی بعدی باشم...!!

چن دغیغه بیشتر طول نمی کشید که حالم از این بازی مسخره و احمقانه به هم می خورد و می رفتم دمبال یه بازی دیگه...

چن روز بعد، یه چوپان بودم که صبح تا قروب گاوارو می بره چرا و از شیرشون ماس درست می کنه و از ماس دوغ و از دوغ کره، اما...!!

   و بالاخره امروز، من یه جوون N ساله هستم که صبحونه نون
                  ماشینی و کره ی پاستو ریزه می خوره!!!

                         
                                                                             یاحق
                                                                                                    

املا نیست!!

  

  ...زندگی شاید،
                      مثل انشا باشد!

    هر کسی مختار است قطعه ای بنویسد.

زندگی املا نیست!!

    امتحانی است عجیب،،
                                  پرسشی سخت!

برای همگان یکسان است.

    لیک، هر کس به روادید خودش، پاسخی می گوید،،

نه! مهم نیست چقد بنویسی،

    پاسخ دوست، فقط یک کلمه است...!!  

                                                                       یا حق
                                                                           
 

چه می دونم؟!!(فی البداهه)

ای شـاعـر عـزیـز ربـاعـی سـرا، صــــــلام!
                                           قـــربــان شـعـر طـنـز و پـیــــام تــــو بـــا مـــرام

شعرت برون نمی رود از وبلاگم که هست
                                           ایــن صفحه خـانـه ی تــو و وبــلاگ سـرای عام

به به عزیز من! چه عجب سر به ما زدی!!
                                           رنـدان کــجــا و کــلـبـه ی درویــشـی عـــوام؟!

شعر از تو مدتیست شنیدن نکرده ایم!!
                                            سرگـرم کـار سـرد خـودی یـاکـه قرض و وام؟!

گفتی تـو از نهنگ و بیـابـان و شعر و طنز
                                            عـاشق! تـو هـم شبـیـه منی، بی خیـال عـام

الــبته شعر طنز شما بی حساب نیست
                                            هـیـف اسـت ایــن ربـاعــی زیـبـا شـود حـرام

از سکه هـا نگو تو ، که جانم به لب رسید
                                            می تـرســم از مــعــــامــلـه بــا اخــتـیـار تــام

از بـس زمان موعد چک، شد عقـب جـلو
                                             هـر لحظه من به یاد توام، صبح و ظهـر و شام

خب بگذریم دوست، کلامت همیشه شاد
                                            خونت حمیشه گرم و به دستت همیشه جام

                                                                               یـا حق
                                                                                    

مرد!

    اول صلام

پ-ن ۳: از اونجایی که لیدی ایز فرست (خانوما مقدمن!!!) قبل از متلب «مرد!»، مطلب «زن!» رو هتمن بوخونین.

   مرد!

     یک آقای خونه رو تسور کنید که تازه از سر کار اومده و مس کـَرگردن داره گردن می کشه ببینه: یه خدا پدر آمرزیده ای پیدا میشه تا بار تاقطع فرسای خریدی رو که از زیر بازارچه تا خونه به چنگ و دندون کشیدمو، ازم بگیره و تو آشپز خونه جا بده...!
ـ نه خیر در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند!!
خصته و خورد، تنهایی، همه چی رو توی آشپض خونه جا میده و با تاسف به روز نامه ای - که زیر بقلش از عرغ خیص شده و داره بهش فحش میده - نگاه می کنه و شرمندگی خودشو ابراز می کنه.
حالا بیاید با هم دیگه واسه تفنن هم که شده یه سری بریم سالن!
یک خانوم همصر که فارق از آلم بشریت  پشت سینمای خانوادگی نشصته، پاشو انداخته رو زانوش و داره برای دختر مهاراجه و پسر راج کاپور آرزوی خوش بختی می کنه!!!
 و دوتا بچه ی گـَنده دماغ و بد پوز که مدام تو سر هم دیگه می زنن و عررررو بوغشون همه ی فضا رو به شکر کشونده
خوش گذرونی بسه! حالا بر گردید تا با هم دیگه از سر و وزن یک آقای پدر با خبر شیم!
هنو لباسشو در نیاورده که پسرش مس عجل معلغ از کولش میره بالا و کتشو مورد عنایت(ویژه) قرار میده!!!(اگر بدانید)
مونده بره حموم یا کتشو تو لگن چنگ بزنه که خانوم هوار می کشه: این آنتنه دوباره به هم ریخت، بپر تا فیلم تموم نشده درسش کن!!
 آقا با دوتا بچه بغل میره پشت بومو...  وقتی بر می گرده میره تا اون روزنامه ی خمیر شده رو با وردنه ساف کنه که می شنوه: من و فیفی اینا، بیرون پیتزا خوردیم اگه خواستی واسه خودت لوبیا داق کن! شیر بچه ها یادت نره!! (هول نشید بقیه ی داستانو براتون می گم)
یک آقای خونه رو تصور می کنیم که توی یه لگن بزرگ قرمز، معجونی از کت، لوبیا، دوغ و قهوه درست کرده و هنوز شیشه ی بچه ها رو از اون پر نکرده که همون جا پای لگن خوابش می بره....!!! 
(لازم به ذکره موارد ذکر شده دستور پخت معجون نیست)
تعریف عمومی معجون طبق کتاب آشپزی «رزا منتظری»: معجون، شتری ست پرنده که در جنگل های آفریقا می روید و از پشم آن مربای هویج می بافند.
دیدید شکرش یادم رفت و شما هم هیچ کودومتون یادتون نبود!!!!!!!!!!!

پ-ن۱:این مطلب صرفا جهت خلا قیت ذهن شماست !! بر داشت نا درست موقوف!
پ-ن۲: جالبه بدونید جمعه ی اون هفته یک اتفاق خیلی خاس افتاد که امین (امین خودمون) رو از صفر جده های اقراق وا انداخت! امیدوارم هالا که نرفته، همو درهمپیچوده ی پویا اصت!!! 

یکی بود، یکی کبود!!

یکی بود، یکی کبود...!!

           غیر از خدا هرکی نبود،              نشصته بود تو سایه

           موهاش چه قد غشنگه            من این توپ و نداشتم

               باباش می گفت:              هرکی به گل دس بزنه...!!

            عجب رفیغی داشتم            کاشکی دوسش نداشتم

          وغتی که اون پیشم نیس         هیوده هیژده نوزده بیس

                   آش ماش                             عآشق باش

            حسن گیرش نیومد         سرکچلش، سرکچلش، شلوغه!

        دسمال من زیر درخت آلبالو            هرکی به فکر خیشه

          دلم برات هزارتا غاسدک                   بهونه داره...

                   یه عالمه...                       اجاره خونه داره!!

                  همش میگه:              اگه یه روز باهم بریم کنار رود،

         حسنی میای بازی کنیم؟!            اخمامونو وا بکنیم؟!

             میگن کلاغ رو سیا،                 تو حوز خونه ی ما،

                       بال هاشو هی وا می کنه، می بنده
                                          
                                           *** 

                       اشکاشو زود پاک می کنه می خنده

                    به من میگه:    باغ گیلاس و آلبالوی تازه!

          اگه یه روز تو آصمون آبی        ستاره ی بختت و  پیدا کردی،

    وغتی داری فغط به من زل می زنی،  مواضب بچه ی شیتونت باش!
                                               .
                                               .
                                               .
  بسسه دیگه یکی نبود، یکی بود       هرکی که یکی بود و هرکی نبود

                      کجاس یکی که حمیشه یکی بود؟!! 

                  میگن هالا دوتا شده: یکی نبود، یکی بود

ایصگاه

اول صلام

     توی ایصگاه منتذز مترو بودم که برغ چشاش تو چشام چشمک زد. یه کی تو زهنم گفت: خود پدر صوختشه!! یکی دیگه گفت: اهمد! نکنه خیالاتی شدی؟! اون کجا اینجا کجا؟! توی این شحر شلوق کوه به کوه می رصه اما عآدم به عآدم...، باورت نشه!!
     اولش ضوغ زده شدم اما... آک. ک. هی... یه دفه یه غتار هوووووووووووووف  اومد جلوی من و دیگه نمی تونصم بینمش! مصیرش با مصیر من ۱۷۹ درجه و ۲۰ دغیغه و ۴۰ سانیه اختلاف داشت. 
     دلهره، رسیدن خون به مقزمو دچار مشکل کرده بود، نمی دونصم باید چکار کنم، مس بهتون زده ها به مترو ظل زده بودم که بالاخره هرکت کرد. خوشبختانه حنوذ نرفته بود. لبخند رو به لبام دعوط کردم اما جناب لبخند تا اومد خودشو برصونه، من رفته بودم...!!
     مس تیر دویدمو از ایصگاه خارج شدم و با صرعت صوط خودمو رصوندم اونور ایصگاه. اولش ندیدمش، گفتم: دیگه رفته... نــــــــــــــــــــــه...! بدو... داره سوار میشه...!!
     صلولای خونم مونده بودن که گلوکز رو به مقزم برصونن یا به ماهیچه ی پام! اگه می خاسم توی واگنی که اونم رفته بود، باشم نمی رصیدم اما به هر مثیبتی بود پریدم توی واگن بغلی. اوووووووه...!!
      داشتم مس شتر گردن می کشیدم ببینم هستش یا نه؟! دیدم بـــــــله! مس شاخ شمشاد واصاده و داره صر و وزع یه پصر پولدار و دید میزنه! می تو نصم حدص بزنم چه نغشه ای براش داره! دص و پام می لرزید! آخه بار اولم بود کـــــــه... تا هالا حمچین جونوری به چش ندیده بودم!!
      سد بار مردم و زنده شدم تا اینکه دیدم دمبال پصره راه افتاده و داره پیاده میشه، با حزار دلهره منم دمبالشون رفتم، رفتن تو خیابون، پصره تو پیاده رو داشت واصه خودش غدم میزد، اونم دمبالش. منم دمبالشون.
      چشم از روش بر نمی داشتم. ا... ا... درصت رفته بود پشت صر پصره...،  سدای غلبمو از زیر زبونم می شنیدم. خیلی به پصره نزدیگ شده بود که یه دفه بی اختیار هوار کشیدمو گفتم: مواضــــــــــــب باش...!!
      اما اون زرنگ تر ازین حرفا بود، کیف رو از کول پصر بیچاره کشیدو مس غرغی تو موج جمعیت گم شد!!

                                                                    یاحق
                                                                         

کبریت

اول صلام

         --: آقا ببخشین! کبریت دارین؟!
                                                    -: خجالط بکش جوون، من همسن تو که بودم، غهرمان کشتی بودم!!

        --: می بخشین خانوم! کبریت دارین؟
                                                   -: ...(سکوت)...

       --: ببخشید! آقا کبریت دارین؟
                                                  -: معزرت میخام، من عجله دارم!

       --: خانوم ببخشید ....آآ....
                                                  -: گم شو...!      بی حیا...!!

       --: آقا شرمنده! کبریت دارین؟
                                                 -: آقا رو... کبریت میخاد... ها.. هها.. ها

       --: می بخشید خانوم!  کبر...
                                                 -: اوه.. شرمنده! من غصد اذدواج ندارم!!

       --: شرمندم آقا! کبریت خدمتتون هست؟
                                                 -: (با صدای آهسته)  ایدز داری؟!!

       --: مادر ببخشید! کبریت دارین؟
                                                 -: خدا بده مادر...!   خدا بده... شرمنده!!

       --: آقا ببخشید! کبریت دارید؟
                                                 -: داداش! اگه داشتی، منم خاطرشو میخام!

       --: خانوم! روم سیا! کبریت دارین؟
                                                 -: ...اواه...ش.... اووووم...!!

       --: می بخشید آقا! کبریت دارید؟
                                                 -: ژقالی ندارم! شه ژمانه میخای یا ژمبوری؟!

       --: مادر! می بخشین! کبریت دارین؟ 
                                                 -: همین شما معتادا جامعه رو به لجن کشوندین دیگه!! ..انگل جامعه!!

       --: آقا!! کبریت خدمتتون هست؟
                                                 -: مشغالی ده هژار تومن!! خریداری؟!!

       --: باید ببخشید! کبریت دارین؟
                                                 -:  کصافت! مگه خودت خاهر و مادر نداری؟!

       --: شرمنده خانوم! کبریت دارین؟!
                                                 -: مادر! به جوونیت رهم کن!!

       --: پدر جان! کبریت دارین؟
                                                 -: یه دونه داشتم، که اونم توی این رژیم از  دستم  پرید!! نه آقا جون، ندارم!!

       --: خانوم ببخشید! کبریت دارین؟
                                                 -: پسر!  تو جوونی، برو کار کن!!

       --: آقا ببخشید! کبریت دارین؟
                                                 -: (با دستپاچگی) ششرمنده عذیذ! من اهل خلاف ملاف نیسسم داداش!!

       --: می بخشین! کبریت دارید؟
                                                 -: خودتی عمو! منم یه روز تجارت دو ذاری می کردم، برو یکی دیگه رو سیا کن! ما این کاره ایم!!!

                                                     .
                                                     .    
                                                     .                                                 
                                                     .

     و پیرمرد، اون شب، زیر پل، از سرما مرد... مرد... مرد، و من نتونستم حتا یه آتیش براش روشن کنم!!!

                                                                    یاحق 
                                                                            

کجا بودیم؟!

                 اول صلام

          مدطی بود آف نمی شدیم!   او نه آف که بودیم، آپ نمی شدیم.
تو این مدت آف روغن قاطی کرده بودیم، قرطی نشده بودیم!
بعد از اینکه پصر عموی امین به رحمت خدا رفت و بر نگشت بی شرط چاغو، امین اینا خونه شون رو اوز کردن (چرا؟!)
توی خونه ی جدیدشون، نه از شلنگ گاز خبری بود، نه از فشار آب به همین علت نمی تونصت به اونترنت متوصل شه!!

         منم که... شهره ی شهرم به عشق ورزیدن  و از آنجا که دیده نیالوده ام به بد دیدن، همرای امین در کنگره ی بین الخللی ستیز سخن مشقول چرایش و برخورد انفورماتیک با چالش ها بودیم که نا گهان بانگی برآمد: خواجه گفت: مشترک گرامی دست رسی به این سایت امکان پذیر نمی باشد!!
اقدام به نسب وبلاگ بارایان کردیم اما باز هم... بیا و ببین.

           کنگره هم که ما را کنگره کنگره کرد، رس ما را از قلوه سنگمان جدا نموده و در نهایت به شکل دالبری و زیگ زاگی به گوشه ای رها کرد.
از من تکه گوشتی باغی مانده بود و از امین پوصت و استخوانی!؟!

         در خلال متخلخل این کنگره ی بین الخللی، ذهنمون مختل شد  و از آلم وبلاگ پر کنی و قزل سرایی، دور به دور شدیم!

           از اونجایی که می دونم حتمن ما رو می بخشی، خب ببخش دیگه!!
از این به بعد دوباره مستمرن هفته به هشته، به روز می شیم. منم براتون از همون دری وری یایی که دوس دارین می نویصم، برای مشکل وبلاگ هم یه فکری می کنیم، به روی چسب!

          حمچنین خوشال می شم موزوع مورد علاغتونو تو نذورات بخونم و توی همون فظا براتون بنویصم، پس چش به راهتونم.

                                                           یا حق

وروره جادو

توجه              توجه
            توجه            توجه
                                      ملت شریف و همیشه در صحنه ی ایران
                                                                                           توجه فرمایید
            ملت ایران
                         توجه فرمایید

قـرعـه کشی بزرگ خیار ترش تــــبــــــــــــر‌‌‌ک تـــــــــمدیــد شد
                                                    مهلت ثبـت نام حــداقــــل ۲۰ در صــــد ســــــــود ســــــالانـه
بیـــــــــست، بیــــــــــست، فقط ۲۰ روز دیــــگر بـاقـــــیـســـت
                                                         هـر پــــــنــــــج هـزار تــومان در هر شــــــب، یــک امـتـیـاز
با ســـه چــراغ روشـن، مـــــــــیـــــریـم سـراغ جـــــــــــــــــدول
                                                    غیر قابل غـیـر واگـذاری بـه غـیـر، و مـعــآف از مــالــــــیــــــــات
جهت کسب اطلاعات بیشتر بخوانید کـتـــاب هــــــــای زرد را
                                                     هـاکـوپـیــــــــان هـر ســال،، یـک کـــنـکــــور آزمـایــشــــــــی
،منشور دانش،، با سر پـرسـتـش محمد کاظم گــــــــــــــاج
                                                      کاشکی منم بچه بودم، صاحب این جـــــــــوجــــــــــــه بــودم
بـســیـــــــــــج سـر چـشـمــــه ی همه ی خوبـی هــــاست!!
                                                    بـــه شــرطـی فـافـا بـخــــری، یـکـی واســه بابا بـخــــــــــــری
خــــمـیـر دنــدون پــونـــــــه، چـــشــمــو نــمــی سـوزونــــــــه
                                                      اشـی مشـی شـکـلاتـی، اشـی مـشـی، شُ..کُ ...لا..تــی
مـن رااااا...ی مـــــــی دهــــــم...تـو هـــــــم رای بـــــــــــده...
                                                      تـخـتـه ی دارا و سـارا، چـــه قـــشــنــگـه، چـــه مـــلـــنـــگـــه
گلرنگ با چی توز موتوری به همراه سه شب اقامت در کیش
                                                     مـــردان مـا در اســتـقـــــــــــــامــــــــــــت... مثل دمـــاوند....!!
ــ : صبوری...   ــ :جان صبوری...   ــ :سوسیس کالباس صدا دار می خوری...؟!!
                                                                                                 ــ : نمی دونم... حمید...!!!

                                        «...ملت شریف ایرن! توجه فرمایید...»

                                                 
                          

عرز خواهی

اذ اینکه در پصت قلبی سرشار اذ قلط های فنی، املایی، نگارشی، گردیده اصت در حظور جمع و تفریغ عرز خاهی به امل خاهد رفت و برگشت صه حزار تومن، به شرت چاغو...

                                            

قمر در اقرب

  اول صلام

آره!   درست هیژده ، نوزده ، بیست سال پیش موقعی که ننه سرما واسه گرمای هوا فیگور می گرفت و با ویروص آنفولانزا دست به یکی کرده بود تا مردم شلغم بخورن ،یعنی همون موقع که کلاغ ها دسته دسته روی کابل های برق نشسته بودن و با هم در باره ی کرم های سفید کننده حرف می زدن و غیبت تازه عروس تاووس خانوم اینا رو می کردن ،، یه چیزی تو مایه های نیمه ی سوم پاییز یا به قول این منجم های نجمه ندیده(!): اول آذرد ماه صال یک هزار و صیسد و پست وپیش

 

 ۲ اتفاق بزرگ تو سرزمین فارسی زبونا تو شهر گل و بلبل ، دیار سبزه و چمن

اتفاق افتاد که عالم وبلاگ نویسی رو بد جوری زیر و رو کرد...

به به ببین چی دارم می بینم...  دوتا کبوتر بال دار صفید از پشت کوه دارن میان اینجا که با منغارشون یه پارچه ی گل گلی رو گرفتن و پرواز می کنن مث این که خبر مهمی دارن. - (اروا دل کاکاشون) - خبرشون اونقدر مهمه که از خوشالی بال در آوردن،
                            کم کم می تونم روی پارچه رو بخونم...
                                                       آهان ، اوووه ، روی پارچه نوشته:

                       "امین و ترانه ی عزیز تولدتون مبارک"
                                                          --: جانِ  مبارک اوستا!

                                                      یا حق

اقلید

   سلام و صلوات بر احمد، شاد ترین بنده ی عشق

        دوم صلام

                   آورده اند که . . .

   اقلید را که یکی از طوابع شهر شوش در استان کرج بودندی، بخت برگشته غلامی سیه چرده و لنگ و لوک، عآشق بود دختری را مهوش و سرواندام.

دختری چونان تاووس، زیبا و مقبول و چونان غارون، مایه دار و خرپول!

     سیاهی چشمان چو پرهای زاغ           همانند  لک  لک  بلندای  ساغ

    به سان چنین مهوشی خوب رو          ندارد کسی جز همان یک، سراغ

لیک غلام بیچاره با پای چلاغ، به جهان نداشت مگر یک الاغ، که وی را هم منال و مال بود و هم زینت و جمال!

   ولی او را در دل عشقی بود شیرین تر از زهز مار، و داغ تر از مهر و نار.

که از گرمای عشق بیکران غلام،، همه یخ های عصر یخبندان آب شدندی و به جهت فراق یار، ز چشمان تر روان.

از همان روان شدن، سیلی گشت روان و اقلید را فرا گرفت بی امان،،

    مردم شهر از جمله: آن غلام سیاه و آن مهوش خوبرو، با شنای پروانه به دریای عشق الهی متصل شدند و به دیدار حق، نایل.    

     همچنین در پی این سیل شدید، اقلید نیز به فارس منتقل گشت. 

اتل متل توتوله گاو حسن چه جوره؟! میزنی زمین هوا می ره نمیدونی تا کجا می ره  

       پایین اومدیم ماست بود                          قصه ی  ما  دروغ  بود   

                                            بر گرفته از کتاب کلیله و دمنه

                                               نوشته دکتر ویکتور هوگو

                                                    با تصرف و تخلیس

                                                                    

 من چرا می خندم؟ خود نمی دانم نیز    نیک می دانم جهان، با خنده زیبا می شود

                                                                                                                 ((اهمد)) 

                                                      یا حق                                           

                                                                                                                                              

تیز تیز تیز

 اول صلام

          از اون جایی که متلب این پست کمی به شدت تیزه، مواضب باشید که گوش شما رو نبرندذ:

           با عرض پوزکش از تمامی خانندگان گرام و گرامی، باید خذمتتون ارز کنم که جهت یک سر شماری و آمارگیری روان شناسانه به مناصبت هفته ی پر فتوح وحدت و جشن نیکوکاری، به ناچار دست به آچار بردیم تا کمر به نصب یک نرم افزار خنگ گیج کن در این وبلاگ بندیم.

            لذا به صرافت افتادیم تا جهت اجرای این مهم، زین پس به جای واژه ی آشنا و مآنوس احمد از واژه ی قریب و نا مآنوث اهمد استفاده کنیم و با ارزیابی نظرات رنگ به رنگ شما خاننده ی لذیذ در مورد علت این اشکال چایپی حدود ضریب هوشی شما را از طریق رابطه ی فیثاغورث محاسبه کنیم.

            و از آنجا که ما به هیچ گونه ارگان سیاسی، اقتصادی، علمی، تخیلی، تستی، تشریحی، تفریحی وابسته نیستیم هم اکنون منتظر شنودن نظرات ترش و شیرین شما می باشد((انجمن بیماری های خاس، شماره خشاب ۳۳۳۳ بانگ ملی شعبه ی استکان))

     حالا به افتخار خودتون و بقیه ی خنگ های گیج شده یه دست مرتب

ضمنآ از تمامی خنگ های گیج نشده در حضور جمع عذر خاهی به عمل خاهد رفت.

                                                   با همه ی خنگیات دوست دارم باذیگوش

                                                                          یا حق

نمی دونم من اهل ایرانم یا ایران اهل من

     هر وغت اسم ایران و ایرانی بودن به میون میاد فورآ عکث تخت جمشید توی ذهنامون نغش میبنده و به یاد ابهت و قدرت و شوکت (نه اون شوکتا، اون شوکت) کوروش کبیر و داریوش صقیر و نادر شاه افشار می افتیم .
بادی به غبغب می اندازیمو  به امپراتوری بزرگ ایران و نژاد آریایی به عنوان نژاد برتر می نازیم

          بعد یه نگا به هال و روز زار و بخت واخورده ی امروز خودمون می کنیم و دلیل همه ی این بخت برگشتگی ها وعقب موندگی های ایران رو یه مشت عرب صوصمار خور معرفی می کنیم و از هجوم اسلام به ایران به عنوان یک تهاجم فرهنگی یاد می کنیم (البته غیر منسفانه)

          کاری به طاریخ ندارم اما ...

اینا بهونست . از نظر من افتخاربه انسان بودن خیلی شزیف تر از افتخار به ایرانی بودن، آریایی بودن، سفید یا صیاه بودن و یا حتی معتاد بودن است!!

          انسان بودن... انسان بودن به معنای واغعی کلمه.

                                                                                  اشزف مخلوغات بودن...

          فغط یه چیزی رو نمی دونم، نمی دونم توی این دوره ضمونه می شه انسان بود یا نه؟!

ایرانی! تویی که ایران را می سازی
ایران تورا ساخته است تا تو ایران را بسازی

          چپ چپ نگام نکن، شعار نمی دم دارم لطیفه طعریف می کنم!!!!           

                                                                                                    یا حق                 

آهای با تو ام

 صلام

   مي خام بي مغدمه چن تا سوال اذت بپرصم:

* تا حالا ديدي كسي سر نماز از خدا بخاد كمكش كنه تا بتونه راحت تر گناه كنه؟!؟

* تا حالا ديدي كسي تو مسجد غيبت كنه يا قسم دروغ بخوره؟!؟

* تا حالا ديدي كسي با مال حروم تو ماه محرم روضه ي امام حسين بگيره و تا ۱۰ روز شكرپلو خيرات كنه؟!؟

* تا حالا ديدي كسي با پول بچه هاي يتيم مسجد و مدرسه بسازه؟!؟

* تا حالا ديدي تو مهموني از مكه اومدن حاجي، با مشروب از مهمونا پذيرايي بشه؟!؟

                و... خيلي از اين حرفاي نوك تيز ديگه...

   من يكي كه نديدم(!)، مطمئننآ شما هم نديديد!                            

   چون چشماي ما رو به خيلي اذ حغيغت ها بسطه اصت. تو چي فكر مي كني؟

به قول مولوي:

                   مسلمانان، مسلمانان، مسلماني ز سر گيريد

                   كه كفر از شرم يار من مسلمان وار مي آيد

                                            ياحق

 

عطر گل سرخ

      به نام دوست که هر چه می کشم از اوست

            ۰۰۰ چند سال پیش (هدود ۲۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ سال گزشته) به علت عدم اصتفاده ی ناسحیح از مسرف برق و آب معدنی، بیماری بسیار محلک و خترناکی در موجودی عجیب الخلغه به نام آدم پدیدار شد که از جمله عوارز این بیماری ایجاد این بشر N میلیارد نفری (خودمونو می گم) است.

            این بیماری از جمله ی صرتان های بد خیم ویروسی است که به علت زکام شدن سلول های عاطفی انسان پدید می آید.  این بیماری مرگ آور و زندگی ساذ که گاهی شعرا از آن به عنوان استعشاق، تشعشق،عاشقیت و یا همون عشق یاد می کنند، امروذه به دلایلی همچون اصتفاده از ادکلن، مترو و کولر گاذی کمتر در بین مردم رواج دارد  ولی بعظی از شعرای فلک زده که دور از این هیاهو کنار چشمه در باغ انار سهراب سیر می کنن هنوذ از این بیماری رنج می برند.  یکی از این خاک به گور برده ها منم که بیش از ۴۰ بار عآشغ شدم، بد نیست بدونین که هر ۴۰ دفعه رو عآشغ یه نفر شدم ،  حالا با این وزعیت شما انتضار دارین املای من خوب هم باشه؟!؟