ناز پرورد وصال

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
                                    گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش!
دل ربایی همه آن نیست که عاشق بکشند
                                        خواجه آنست که باشد غم خدمت کارش
جای آنست که خون موج زند در دل لعل
                                            زین تغابن که خزف می شکند بازارش
بلبل از فیض گل آموخت سخن ورنه نبود
                                            این همه قول و غزل تعبیه در منقارش
ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری
                                          بر حذر باش که سر می شکند دیوارش
آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست
                                           هر کجا هست خدایا به سلامت دارش
صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دل
                                             جانب عشق عزیز است فرو مگذارش
صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه
                                             به دو جام دگر آشفته شود دستارش
                  دل حافظ که به دیدار تو خو گر شده بود
                           ناز پرورد وصال است مجو آزارش

        (ترانه)

صفر و صد

به نام خدا

هرکسی می تونه از صفر به صد برسه؛ البته بسته به این که هرکسی ۱۰۰ را چه طوری معنا کنه رسیدن به این مرحله می توانه برای همه فرق کنه. برای من که خیلی جالبه بدونم شما نقطه ی ۱۰۰ را کجا می دونید و می خواهید نهایت نهایتش به کجا برسید که جواب شما به این سؤال می توانه برنامه ساز آینده ی شما باشه. راستی این را هم فراموش نکنید که برای یه زندگی عالی چندی بیشتر وقت ندارید.

منتظر نظراتتون هستم.

موفق و سر بلند باشید.

پرواز

امروز بعد از برگشتن از سفر مشترکمون با اهمد اومدیم تا یک دنیا طنز بنویسیم اما با خبر یتیم شدنمون مواجح شدیم!

نه فقط ما تمام شاعران و هنر مندان ایران با خبر فوت محمد خلیل مذنب (جمالی) پیر شعر شیراز از خود بی خود شدند و احساس یتیم ها را با تمام وجود حس کردند

قبل از هر چیزی این اتفاق رو به همه ی دوستان تسلیت می گم و این شعر به اون عزیز تقدیم می کنم

چشم هایش به ما که می افتاد
در دلش آفتاب می رویید
آخرین برگ غنچه ی دیروز
مثل یک نو بهار می خندید

لحن آرام مهربانی او
بین ما آفتاب می افراشت
چند سالی گذشته بود که او
آسمان را به روی دوشش داشت

روزها، گرم، می گذشتند و
روز موعود می رسید انگار
روز پیچیدن طنین غزل
در دل سرد گنبد دوار

مثل ققنوس از دل آتش
رفت تا پای آستان خدا
پیر مردی که مثل یک لبخند
پرکشید از لبان خسته ی ما...

روهش شاد یادش گرامی