قمر در اقرب

  اول صلام

آره!   درست هیژده ، نوزده ، بیست سال پیش موقعی که ننه سرما واسه گرمای هوا فیگور می گرفت و با ویروص آنفولانزا دست به یکی کرده بود تا مردم شلغم بخورن ،یعنی همون موقع که کلاغ ها دسته دسته روی کابل های برق نشسته بودن و با هم در باره ی کرم های سفید کننده حرف می زدن و غیبت تازه عروس تاووس خانوم اینا رو می کردن ،، یه چیزی تو مایه های نیمه ی سوم پاییز یا به قول این منجم های نجمه ندیده(!): اول آذرد ماه صال یک هزار و صیسد و پست وپیش

 

 ۲ اتفاق بزرگ تو سرزمین فارسی زبونا تو شهر گل و بلبل ، دیار سبزه و چمن

اتفاق افتاد که عالم وبلاگ نویسی رو بد جوری زیر و رو کرد...

به به ببین چی دارم می بینم...  دوتا کبوتر بال دار صفید از پشت کوه دارن میان اینجا که با منغارشون یه پارچه ی گل گلی رو گرفتن و پرواز می کنن مث این که خبر مهمی دارن. - (اروا دل کاکاشون) - خبرشون اونقدر مهمه که از خوشالی بال در آوردن،
                            کم کم می تونم روی پارچه رو بخونم...
                                                       آهان ، اوووه ، روی پارچه نوشته:

                       "امین و ترانه ی عزیز تولدتون مبارک"
                                                          --: جانِ  مبارک اوستا!

                                                      یا حق

وقتی در خاضرم حاظری احساس خوبی دارم چه رسد به حضورت در کنارم.احساس شیرین شاد بودن و شاد زیستن احساس یک زندگی معنی دار و با هدف .از توقف تنفر دارم ولی کاش میشد زمان هنگام بودن من و تو با هم متوقف میشد توقف مرا به مرداب مبدل میکند ولی حضور تو مرداب وجودم را به چشمه ای جوشان شبیه می کند چشمه ای که می داند به دریا خوا هد رسید از دریا می ترسم و از امواج بلندش وحشت دارم ولی چون تو را در افق چون خورشد می بینم احساس می کنم که چون ما هی هستم که بدون اب می میرد می دانم ما هی بودن هم خطر صید شدن را در پیش دارد ولی به امید اینکه صیاد من تو باشی ماهی بودن و صید شدن را هم پذیرا هستم .از عادت و تکرار بیزارم ولی تکرار حضور تو تا زگی ایی به من میبخشد که گلها ی بهار ی ان را به طبیعتش نمی دهد.از دلهره داشتن و اضطراب دچار تشویش می شوم ولی دلهره دیدار تو را هر لحظه از خدا خوا ستارم شوق شیرین ملاقات با تو را چون اشتیاق بنده ایی می دانم زمانی که به مکه وارد می شود.

(سحر)

شروع کار سحر

 با خود انديشيدم که سراغ غريبه اشنايم را از خورشيد بگيرم*فکر کردم به خاطرگرماي محبتش با او اشنا باشد*او را مي شناخت ولي از او بي خبر بود* منتظر ماندم تا روز چهاردهم ماه برسد تا خبري از او از ماه بگيرم*): گفتم شايد به خاطر شباهتش با ماه با او نسبتي داشته باشد*با او اشنا بود ولي از او بي خبر بود*در انتظار شبي ماندم تا همه ستاره ها در اسمان حضور داسته باشند * مي خواستم از تک تک ستاره ها سراغش را بگيرم
.*چشمک هر ستاره مرا به ياد چشمان او مي انداخت*ولي ستاره ها هم از او بي خبر بودند*در اوج نا اميدي ستاره ايي مرا صدا کرد و گفت اگر عجله کني شايد ستاره سهيل خبري از او برايت داشته باشد*
 با عجله به سراغش رفتم ولي افسوس او رفته بود*پرسيدم کي دوباره مي ايد*پاسخ شنيدم که اين ستاره هرچند صد سال يک بار به اينجا مي ايد*واي بر من *من در اين انتظار خواهم مرد.

(سحر)

اقلید

   سلام و صلوات بر احمد، شاد ترین بنده ی عشق

        دوم صلام

                   آورده اند که . . .

   اقلید را که یکی از طوابع شهر شوش در استان کرج بودندی، بخت برگشته غلامی سیه چرده و لنگ و لوک، عآشق بود دختری را مهوش و سرواندام.

دختری چونان تاووس، زیبا و مقبول و چونان غارون، مایه دار و خرپول!

     سیاهی چشمان چو پرهای زاغ           همانند  لک  لک  بلندای  ساغ

    به سان چنین مهوشی خوب رو          ندارد کسی جز همان یک، سراغ

لیک غلام بیچاره با پای چلاغ، به جهان نداشت مگر یک الاغ، که وی را هم منال و مال بود و هم زینت و جمال!

   ولی او را در دل عشقی بود شیرین تر از زهز مار، و داغ تر از مهر و نار.

که از گرمای عشق بیکران غلام،، همه یخ های عصر یخبندان آب شدندی و به جهت فراق یار، ز چشمان تر روان.

از همان روان شدن، سیلی گشت روان و اقلید را فرا گرفت بی امان،،

    مردم شهر از جمله: آن غلام سیاه و آن مهوش خوبرو، با شنای پروانه به دریای عشق الهی متصل شدند و به دیدار حق، نایل.    

     همچنین در پی این سیل شدید، اقلید نیز به فارس منتقل گشت. 

اتل متل توتوله گاو حسن چه جوره؟! میزنی زمین هوا می ره نمیدونی تا کجا می ره  

       پایین اومدیم ماست بود                          قصه ی  ما  دروغ  بود   

                                            بر گرفته از کتاب کلیله و دمنه

                                               نوشته دکتر ویکتور هوگو

                                                    با تصرف و تخلیس

                                                                    

 من چرا می خندم؟ خود نمی دانم نیز    نیک می دانم جهان، با خنده زیبا می شود

                                                                                                                 ((اهمد)) 

                                                      یا حق