نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند
                           نه هرکه آینه سازد سکندری داند
نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست
                                کلاه داری و آیین سروری داند
تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن
                             که یار خود روش بنده پروری داند
غلام همت آن رند عافیت سوزم
                             که در گدا صفتی کیمیا گری داند
وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی
                         وگر نه هر که تو بینی ستمگری داند
بباختم دل دیوانه و ندانستم
                         که آدمی بچه ای شیوه ی پری داند
هزار نکته ی باریک تر ز مو اینجاست
                            نه هر که سر بتراشد قلندری داند
مدار نقطه ی بینش ز خال توست مرا
                            که قدر گوهر یک دانه جوهری داند
به قد و چهره هر آنکس که شاه خوبان شد
                              جهان بگیرد اگر دادگستری داند
            ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه
            که لطف طبع سخن گفتن دری داند

(ترانه)

|+|نویسنده کسانی که دیگر نیستند در یکشنبه شانزدهم اردیبهشت 1386 و ساعت 16:39