اول صلام

     توی ایصگاه منتذز مترو بودم که برغ چشاش تو چشام چشمک زد. یه کی تو زهنم گفت: خود پدر صوختشه!! یکی دیگه گفت: اهمد! نکنه خیالاتی شدی؟! اون کجا اینجا کجا؟! توی این شحر شلوق کوه به کوه می رصه اما عآدم به عآدم...، باورت نشه!!
     اولش ضوغ زده شدم اما... آک. ک. هی... یه دفه یه غتار هوووووووووووووف  اومد جلوی من و دیگه نمی تونصم بینمش! مصیرش با مصیر من ۱۷۹ درجه و ۲۰ دغیغه و ۴۰ سانیه اختلاف داشت. 
     دلهره، رسیدن خون به مقزمو دچار مشکل کرده بود، نمی دونصم باید چکار کنم، مس بهتون زده ها به مترو ظل زده بودم که بالاخره هرکت کرد. خوشبختانه حنوذ نرفته بود. لبخند رو به لبام دعوط کردم اما جناب لبخند تا اومد خودشو برصونه، من رفته بودم...!!
     مس تیر دویدمو از ایصگاه خارج شدم و با صرعت صوط خودمو رصوندم اونور ایصگاه. اولش ندیدمش، گفتم: دیگه رفته... نــــــــــــــــــــــه...! بدو... داره سوار میشه...!!
     صلولای خونم مونده بودن که گلوکز رو به مقزم برصونن یا به ماهیچه ی پام! اگه می خاسم توی واگنی که اونم رفته بود، باشم نمی رصیدم اما به هر مثیبتی بود پریدم توی واگن بغلی. اوووووووه...!!
      داشتم مس شتر گردن می کشیدم ببینم هستش یا نه؟! دیدم بـــــــله! مس شاخ شمشاد واصاده و داره صر و وزع یه پصر پولدار و دید میزنه! می تو نصم حدص بزنم چه نغشه ای براش داره! دص و پام می لرزید! آخه بار اولم بود کـــــــه... تا هالا حمچین جونوری به چش ندیده بودم!!
      سد بار مردم و زنده شدم تا اینکه دیدم دمبال پصره راه افتاده و داره پیاده میشه، با حزار دلهره منم دمبالشون رفتم، رفتن تو خیابون، پصره تو پیاده رو داشت واصه خودش غدم میزد، اونم دمبالش. منم دمبالشون.
      چشم از روش بر نمی داشتم. ا... ا... درصت رفته بود پشت صر پصره...،  سدای غلبمو از زیر زبونم می شنیدم. خیلی به پصره نزدیگ شده بود که یه دفه بی اختیار هوار کشیدمو گفتم: مواضــــــــــــب باش...!!
      اما اون زرنگ تر ازین حرفا بود، کیف رو از کول پصر بیچاره کشیدو مس غرغی تو موج جمعیت گم شد!!

                                                                    یاحق
                                                                         

|+|نویسنده اهمد در دوشنبه سی و یکم اردیبهشت 1386 و ساعت 13:43  

وقتي يا هوم رو باز كردم،پيغام خانم y نظرم رو جلب كرد «امشب ساعت ده نقد آنلاين،منتظريم از دوستانتون هم دعوت كنيد» با خودم گفتم ،منم بتونم بيام خيليه !كه يك دفعه به ياد آقاي x افتادم

همه به ايشون خوش آمد گفتند و بعد از دادن لينك شعر خواستند كه نظرشون رو بدونند ،كه چشمتون روز بد نبينه !بعد از يه مكث 5 ثانيه اي متن شعر آقاي z كپي شد روي صفحه و آقاي x با سليقه ي تمام و درشت زيرش نوشت:
                                    پـــــــــــــــــوچ !!!!

تا دو ،سه دقيقه عكس العملي ديده نشد ،داشتم سكته مي كردم ! مي شد اضطراب اعضا رو حس كرد مخصوصا تپش هاي قلب آقاي z رو !!كه خانم y سر رشته رو به دست گرفت وپرسيد: آخه چرا ؟

آقاي x پرسيد :شاعر اين شعر كيه ؟ وآقاي z كه حاضرم قسم بخورم مي خواست سر به تن آقاي xنباشه ! با تواضع گفت :بنده ي حقير !

آقاي x : پس شما هيچ وقت شاعر خوبي نمي شي ! كسي كه خودشو حقير ببينه شعر حقير هم مي گه!! شعرت جدا از مشكلات عديده اي كه داره حرفي براي گفتن نداره ،پوچه !!!

|+|نویسنده محبوبه در یکشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1386 و ساعت 18:1  

نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند
                           نه هرکه آینه سازد سکندری داند
نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست
                                کلاه داری و آیین سروری داند
تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن
                             که یار خود روش بنده پروری داند
غلام همت آن رند عافیت سوزم
                             که در گدا صفتی کیمیا گری داند
وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی
                         وگر نه هر که تو بینی ستمگری داند
بباختم دل دیوانه و ندانستم
                         که آدمی بچه ای شیوه ی پری داند
هزار نکته ی باریک تر ز مو اینجاست
                            نه هر که سر بتراشد قلندری داند
مدار نقطه ی بینش ز خال توست مرا
                            که قدر گوهر یک دانه جوهری داند
به قد و چهره هر آنکس که شاه خوبان شد
                              جهان بگیرد اگر دادگستری داند
            ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه
            که لطف طبع سخن گفتن دری داند

(ترانه)

|+|نویسنده کسانی که دیگر نیستند در یکشنبه شانزدهم اردیبهشت 1386 و ساعت 16:39  

سلام
اول یه خبر خیلی خوب فیلتر در هم پیچیده، در هم شکسته شد!!
خیلی سخت بود! وبلاگی که ۵ نفر صادقانه براش زحمت می کشیدن بی هیچ دلیلی فیلتر شده بود و هیچ کاری از دست ما بر نمی اومد اما خوب با اصرار بیش از حد این جانب و حسن نیت دوستان در دیتا سنتر این مشکل رفع شد و بعد از حدود دو ماه در هم پیچیده باز هم مقابل دیده ی علاقه مندانش قرار گرفت

من هر هفته شنبه ها کانون ادبی پرشین بلاگ رو با یه مطلب طنز به روز می کنم که ۱۱ فروردین یه شعر محلی در اعتراض به پدیده ی فیلترینگ گذاشتم چند تن از دوستان از جمله اهمد خواستن که اون شعر رو اینجا هم بزنن چون بی ربط نیست، من دوست نداشتم توی وبلاگایی که به روز می کنم مطلب تکراری بزارم اما خوب این دفعه رو ببخشید

ووی الُو بیگیره پاچَت مخابرات        vooy alo bigire paachat mokhaberat
ووی توُول بزنه بچت مخابرات    vooy tovol bezane bachat mokhaberat

مِث بختک تپیدی رو وبلاگا          mese bakhtak tapidi roo weblogaa   
جَم کُ دَم دَسّکِته غالاغ سیا           jam ko dam dassakete ghaalaagh siaa

عین پَر پِرپِره پِرپِر زدی رفت             eine par per pere per per zadi raft
خواسی فیلتر بکنی تِر زدی رفت           khaassi filter bokoni ter zadi raft

آی مخابراتیُوی  بی چشم و رو         ay mokhaberatiyoy bi cheshmo roo
آدمُوی بی کار الاف مَلو                          adamoy bikare allaafe maloo

آدرسُوی علمی می گن بَسّه شده                  adresoy elmi migan basse shode
آدرسُوی شیرین بیان واز هَنو           adresoy shirin bayaan vaaze hanoo

شوخی نیس که پتیارُوی عوضی                shookhi nis ke patiaroy avazi
هی جیلینگی وا میشن عین هلو            hey jilingi va mishan eine hooloo

تو رو جون بل یه کم کوتا بیا                  to ro joone bel yekam kota bia
تو ای اوضُوی اَل دنیُوی بی وفا               too I ozoy ale donyoy bi vafa

جون من فیلتر بنزین خریدی؟              joone man filtere benzin kharidi?
فیلتیلینگ بیتر از ای ندیدی؟                         filtilinge beitar az I nadidi?

عامو خواننده ی ما که از خوده          amoo khaanandeye ma ke az khode
سوراخُوی ترش بالت گشاد شده    soorakhoy torosh baalat goshad shode

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

|+|نویسنده امین در شنبه هشتم اردیبهشت 1386 و ساعت 0:48  

اول صلام

         --: آقا ببخشین! کبریت دارین؟!
                                                    -: خجالط بکش جوون، من همسن تو که بودم، غهرمان کشتی بودم!!

        --: می بخشین خانوم! کبریت دارین؟
                                                   -: ...(سکوت)...

       --: ببخشید! آقا کبریت دارین؟
                                                  -: معزرت میخام، من عجله دارم!

       --: خانوم ببخشید ....آآ....
                                                  -: گم شو...!      بی حیا...!!

       --: آقا شرمنده! کبریت دارین؟
                                                 -: آقا رو... کبریت میخاد... ها.. هها.. ها

       --: می بخشید خانوم!  کبر...
                                                 -: اوه.. شرمنده! من غصد اذدواج ندارم!!

       --: شرمندم آقا! کبریت خدمتتون هست؟
                                                 -: (با صدای آهسته)  ایدز داری؟!!

       --: مادر ببخشید! کبریت دارین؟
                                                 -: خدا بده مادر...!   خدا بده... شرمنده!!

       --: آقا ببخشید! کبریت دارید؟
                                                 -: داداش! اگه داشتی، منم خاطرشو میخام!

       --: خانوم! روم سیا! کبریت دارین؟
                                                 -: ...اواه...ش.... اووووم...!!

       --: می بخشید آقا! کبریت دارید؟
                                                 -: ژقالی ندارم! شه ژمانه میخای یا ژمبوری؟!

       --: مادر! می بخشین! کبریت دارین؟ 
                                                 -: همین شما معتادا جامعه رو به لجن کشوندین دیگه!! ..انگل جامعه!!

       --: آقا!! کبریت خدمتتون هست؟
                                                 -: مشغالی ده هژار تومن!! خریداری؟!!

       --: باید ببخشید! کبریت دارین؟
                                                 -:  کصافت! مگه خودت خاهر و مادر نداری؟!

       --: شرمنده خانوم! کبریت دارین؟!
                                                 -: مادر! به جوونیت رهم کن!!

       --: پدر جان! کبریت دارین؟
                                                 -: یه دونه داشتم، که اونم توی این رژیم از  دستم  پرید!! نه آقا جون، ندارم!!

       --: خانوم ببخشید! کبریت دارین؟
                                                 -: پسر!  تو جوونی، برو کار کن!!

       --: آقا ببخشید! کبریت دارین؟
                                                 -: (با دستپاچگی) ششرمنده عذیذ! من اهل خلاف ملاف نیسسم داداش!!

       --: می بخشین! کبریت دارید؟
                                                 -: خودتی عمو! منم یه روز تجارت دو ذاری می کردم، برو یکی دیگه رو سیا کن! ما این کاره ایم!!!

                                                     .
                                                     .    
                                                     .                                                 
                                                     .

     و پیرمرد، اون شب، زیر پل، از سرما مرد... مرد... مرد، و من نتونستم حتا یه آتیش براش روشن کنم!!!

                                                                    یاحق 
                                                                            

|+|نویسنده اهمد در شنبه یکم اردیبهشت 1386 و ساعت 13:23